jak się usamodzielnić w wieku 18 lat

USAMODZIELNIĆ DZIECKO: najświeższe informacje, zdjęcia, video o USAMODZIELNIĆ DZIECKO; Usamodzielnić dziecko Chcesz się usamodzielnić? Zacznij od myślenia nad tym jakie jest Twoje zachowanie, naucz się szanować rodziców, bo gdyby nie oni nie byłoby Ciebie dziś tutaj.. A jeśli nie pasuje Ci to, że nie możesz mieć czego zapragniesz idź do pracy, raz dwa odechce Ci się samodzielności i będziesz chciała wrócić do rodziców Są jednak sposoby na to, żeby zarobić trochę grosza w wieku 16 lat, kiedy można już zatrudniać się w Polsce legalnie. A oto kilka z nich. 1. Standard czyli ulotki. 2. Pomóż innym. 3. Przejrzyj własne szpargały. 1. Polacy usamodzielniają się średnio w wieku 29 lat. Jesteśmy 10 lat za Szwedami. publikacja. 2022-09-01 10:35. 29 lat – tyle wyniosła średnia wieku w Polsce dla osób, którzy opuścili Tłumaczenia w kontekście hasła "by się usamodzielnić" z polskiego na angielski od Reverso Context: Jakbym była gotowa, by się usamodzielnić. Ein Verheirateter Mann Flirtet Mit Mir. #1 Napisano 26 marzec 2006 - 15:36 Mam 27 lat i jestem zupełnie niesamodzielna i chciałabym to zmienić, ale nie wiem, jak tego dokonać. Może opiszę swoją sytuację. Jestem osobą niepełnosprawną, od urodzenia cierpię na Porażenie mózgowe. Nigdy nie poruszałam się samodzielnie, ale odkąd kilka lat temu wykryto u mnie zwichnięcie obu stawów biodrowych, poruszam się na wózku inwalidzkim. Jest to wózek standardowy - taki, na który mogłam otrzymać refundację. Trzy lata temu przeprowadziliśmy się (mieszkam z rodzicami) do obecnego lokum w wieżowcu, na parterze. Myślałam, ze znacznie ułatwi mi to życie, jednak tak się nie stało. Mimo, że mam wózek inwalidzki, nadal jestem zależna od osób trzecich. Sama nie mogę wyjść z domu. Aby wyjść z klatki schodowej muszę pokonać osiem stopni. Oczywiście nie robię tego na wózku, gdyż nie ma podjazdu (ani możliwości jego zainstalowania, ponieważ schody są bardzo wąskie). Gdyby nawet zrobiono podjazd, byłby zbyt stromy, żebym mogła sama z niego zjechać. Moim wózkiem nie potrafię również poruszać się na zewnątrz. Blok mieszkalny jest tak usytuowany, że aby wyjść poza jego obręb, trzeba pokonać niesamowicie strome góry, a podjechanie pod nie stanowi nie lada problem nawet dla mojej mamy (czyli mojego "kierowcy":) Podróżowanie jest dla mnie bardzo kłopotliwe, gdyż mam światłowstręt, który objawia się tym, że światło migające przez szyby samochodu, czy autobusu powoduje u mnie podobne objawy, jak przy napadach padaczkowych. Chciałabym zmienić wózek na bardziej zwrotny, tzw. sportowy, jednak nie wiem, czy przysługuje mi na taki refundacja - nie uczę się, ani nie pracuję. Chciałabym podjąć pracę, ale nie wiem, gdzie jej szukać. Powinnam zarejestrować się w Urzędzie Pracy, ale przecież nie każdą pracę mogę wykonywać i dopóki nie będę mogła wyść z domu, nie będę mogła podjąć pracy. Bardzo chiałabym coś w swoim życiu zmienić, nauczyć się samodzielności, móc samej wychodzić z domu, wiem, że nie zawsze będzie mi ktoś pomagał. Nie wiem tylko od czego zacząć, do kogo się zwrócić i o co prosić, jakie pisma pisać, po prostu, jak działać. Bardzo proszę o jakąś poradę, gdyż czuję się bezsilna. A przecież nie jestem jedyną osobą niepełnosprawną na swiecie - jak Wy sobie radzicie? 0 Do góry #2 __ANIOLEK__ __ANIOLEK__ Orator Super Moderator 6083 postów Skąd:home Napisano 26 marzec 2006 - 16:56 Witam! Rzeczywiście cała ta sytuacja nie jest łatwa..., ale życie już nie raz nam pokazało, że "do odważnych świat należy", dlatego zawsze trzeba podejmować walkę. Najważniejsze, że Ty sama Słoneczko masz tego świadomość. Niewątpliwie bariery architektoniczne to nielada wyzwanie...Myślę, że potrzebujesz napewno zmiany wózka bo ten, którym się obecnie poruszasz z tego, co napisałaś wynika, że zupełnie nie spełnia Twoich oczekiwań i nie jest kompletnie przystosowany do Twoich potrzeb..., a to z kolei pociąga za sobą, coraz to nowe problemy, i tak koło się zamyka....(E) Czy przysługuję Ci jakaś refundacja? Warto zapytać się w PCPR bądź PFRON..., nic nie tracisz, a możesz wiele zyskać. Mam wielką nadzieję, że uda Ci się zmienić swoje życie na lepsze... Trzymam kciuki...Powodzenia :!: Pozdrawiam serdecznie :-D Przydatna strona - 0 "Stań twarzą zwróconą do słońca, a cień pozostanie za tobą". /Teresa Lipowska/ Do góry #3 słoneczko Napisano 26 marzec 2006 - 18:04 0 Do góry #4 Agie*** Napisano 26 marzec 2006 - 18:36 Słoneczko! Wydaje mi się, że jestem w podobnej sytuacji do twojej. Mam prawie 25 lat, mieszkam w starym budownictwie. W czasie roku akademickiego jest w sumie ok, ale gdy przychodzą wakacje(zwykle 3- 3,5 miesiąca) zaczyna się mój mały "koszmar". Nie poruszam się samodzielnie więc siedzę w domu i strasznie się nudzę... Bardzo chciałabym spędzać ten czas aktywnie(tak jak pozostałe 8 m-cy roku). Stres wszelkich egzaminów jest niczym w porównaniu z wakacyjnym stresem Za 2 lata skończę studia i boję się, że będę siedzieć w domu. Podobnie jak ty bardzo często czuję się bezsilna...(ten post jest odpowiedzią również na Twój post pt "chylę czoła) Życzę wiele wytrwałości w walce o usamodzielnienie. Pozdrawiam serdecznie Agata-Agie 0 Mam na imię Agata Do góry #5 słoneczko Napisano 26 marzec 2006 - 18:56 To u mnie jest trochę odwrotnie - przez 8 miesięcy siedzę w domu, a na wakacje wyjeżdżam na dwa miesiące. Wprawdzie w wakacje nic nie robię, ale korzystam ze słońca i świeżego powietrza, czyli tego, czego brakuje mi w pozostałe mieiące w roku. Nie studiuję - wtedy, kiedy byłam świezo po ogólniaku lub po kursach, wydawało się to niemożliwe, bo nie miałam wózka, a nigdy nie poruszałam się samodzielnie, po kilku krokach "padałam z nóg". Teraz chciałabym pracować, lub w jakkolwiek sposób miec kontakt z ludźmi, nie tylko wirtualnie - chociaż to też jest przyjemne Wyrabiam ręcznie biżuterie, konkretnie srebrne kolczyki, ale to raczej hobby, (finansowo więcej strat niż zarobku - bo próbuję sprzedawać, ale kiepsko "przędę Lepsze takie zajęcie, niż żadne, a naprawde to polubiłam. A teraz znikam na Taniec z Gwiazdami ))) Do "usłyszenia". 0 Do góry #6 Anawa Napisano 27 marzec 2006 - 10:24 Cześć Słoneczko :-D Myślałaś może o pracy przez internet co prawda nie zapewnia ona bezpośredniego kontaktu z ludzmi, czego jak się domyślam brakuje ci najbardziej,ale zawsze to jakieś 0 Dobro czyń najlepiej natychmiast, gdyż możesz potem się rozmyślić. Zła najlepiej nie czyń natychmiast, bo możesz się potem rozmyślić. Do góry #7 słoneczko Napisano 27 marzec 2006 - 12:57 Myślałam o tym, ale nie bardzo wiem, jaka to mogłaby być praca. Nie jestem webmasterem, a tylko to przychodzi mi do głowy Szukałam nawet pracy poza internetem. Kiedys był taki program "Niepełnosprawni w służbie państwa", miał on stworzyć miejsca pracy w policji (praca biurowa, czyli cos dla mnie). Złożyłam podanie, ale odrzucili, a potem okazało się, że był to program dla niepełnosprawnych-sprawnych, tzn. dla osób poruszających się samodzielnie, bo policja "nie ma pieniędzy na budowanie podjazdów". Byłam też na jednej rozmowie kwalifikacyjnej (co to był za stres!!!), ale okazało się, że miałabym być doradcą ubezpieczeniowym i na dodatek dojeżdżać do Wrzeszcza (jestem wprawdzie z Trójmiasta, ale z Gdyni). A takie dojazdy byłyby technicznie niewykonalne (kolejką) i zupełnie nieopłacalne. Poza tym, ja nie umiem naciągać ludzi Do tego się zupełnie nie nadaję, trzeba mieć siłę przebicia i być bezczelnym. No i w jakimś określonym czasie miałabym naciągnąć określoną liczbę osób. Muszę szukać czegoś dla siebie, najlepiej pracy w domu, chociaż wciąż miałabym ograniczony kontakt z ludźmi Ale przynajmniej miałabym poczucie, że robię coś ważnego, nie tylko dla siebie, ale i dla innych. Moją największą chyba zmorą jest przerost ambicji (oczywiście w stosunku do możliwości). Pa pa, dziękuję za odpowiedź 0 Do góry #8 Paulla Napisano 25 czerwiec 2006 - 15:05 Witam! Ja także mam MPD, ale muszę przyznać, że nigdy nie odczułam tego, iż żyję inaczej niż osoby sprawne. Zaznaczam, iż poruszam się na standardowym wózku inwalidzkim, a mieszkam w takiej kamienicy, że czasem osoba zdrowa ma kłopot, aby z niej wyjść nie łamiąc sobie nóg. A jak się usamodzielnić? Otóż...Po pierwsze nie wmawiać sobie, jaki to ja jestem niepełnosprawny, biedny, chory i nieszczęśliwy i ilu to rzeczy nie mogę robić; po drugie miej więcej wiary w siebie, nie wstydź się prosić o pomoc, gdy jej potrzebujesz, nie zamykaj się w domu; wyjdź do ludzi (zwłaszcza tych ludzi, którzy są zdrowi to dodaje pewności siebie) i przede wszystkim miej swój cel w życiu i nie zwracaj uwagi na to co mówią inni. Wiem co piszę, gdyż od zawsze jestem ON, ale żyję normalnie; wyjeżdzam na wakacje oczywiście bez rodziców ze znajomymi, uczę się w normalnej, nieprzystosowanej dla ON szkole (koleżanki przychodzą po mnie na zajęcia); wychodzę ze znajomymi do kina, teatru, a dyskoteki też nie są mi obce (choć nie często na nich bywam) A w niedalekiej przyszłości zamierzam zrobić sobie prawo jazdy; natomiast parę dni temu dostałam skuter, który pozwoli mi się poruszać już bez żadnego problemu. Pozdrawiam 0 "Wszystkie niejasne pojęcia muszą upaść nim uczeń może nazwać siebie mistrzem..." Bruce Lee"Trzeba mieć niemało odwagi, aby się ukazać takim jakim się jest naprawdę." Søren Aabye Kierkegaard Do góry #9 loczek Napisano 24 lipiec 2006 - 13:16 0 Wczoraj jest historią Jutro jest zagadką. Dziś jest darem Do góry Dojrzewanie to proces, który dotyczy w mniejszym lub większym stopniu każdego z nas. Trwa przez wiele lat życia i trudno jednoznacznie wskazać, kiedy się kończy. Niestety nie dla wszystkich Matka Natura jest pod tym względem łaskawa. I wiele osób nie dojrzewa nigdy. Jak objawia się niedojrzałość emocjonalna? I co z nią można zrobić? Niedojrzałość emocjonalna, czyli co? Metryka to tylko liczba. Nie u wszystkich wiek biologiczny jest tożsamy z wiekiem mentalnym. Zdarza się, że kolejne lata życia wcale nie ubogacają i nie uczą, nie pozwalają osiągać kolejnych etapów rozwoju, charakterystycznych dla każdego człowieka. Zdarza się, że wraz z wiekiem zamiast przybywać mądrości życiowej, to jej ubywa, co często kwituje się powiedzeniem: „taki stary, a taki głupi”. Stąd osoby niedojrzałe emocjonalnie można spotkać zarówno wśród dwudziestolatków, jak i trzydziestolatków, a nawet czterdziestolatków. Prawda często jest brutalna – gros ludzi nie dojrzewa nigdy. Wcale nie tak rzadko nawet w sędziwym wieku pojawia się przykra refleksja o braku dojrzałości. Ostatnie lata życia też nie pozostawiają złudzeń. W związku z tym, że wiążą się z postępującą demencją, szansa na rozwój zostaje raz na zawsze zamknięta. Przykre? Na pewno. Dlatego tak istotne jest, by szybko rozpoznać niedojrzałość emocjonalną i próbować rozpocząć pracę nad sobą, by dać sobie szansę na dorośnięcie do metryki. Jak objawia się niedojrzałość emocjonalna: brak poczucia odpowiedzialności Dojrzała emocjonalnie osoba jest odpowiedzialna. Umie rozsądnie spojrzeć na sytuację i ocenić swój wpływ na jej przebieg. Ani go nie przecenia, ani nie docenia. Rozumie, że nie na wszystko ma wpływ, ale jednocześnie to, że nie jest w każdej sytuacji tylko niemym widzem. Ma świadomość, że jej decyzje i sposoby postępowania pociągają za sobą pewne konsekwencje. Jak objawia się niedojrzałość emocjonalna – ciągłe wahania nastroju Cechą charakterystyczną dzieci jest labilność emocjonalna, innymi słowy chwiejność, czyli łatwe przechodzenie od jednego uczucia do drugiego, od śmiechu do płaczu, od radości do rozdrażnienia. Wraz z wiekiem powinniśmy uczyć się emocji, rozumieć je, nazywać i w kontrolowany sposób wyrażać. Innymi słowy mieć nad nimi kontrolę. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe, czasami również dojrzałym emocjonalnie osobom zdarza się wygłupić i wybuchnąć. Jednak w przeciwieństwie do niedojrzałych osób – dojrzałe potrafią za swoje zachowanie przeprosić. Mają bowiem świadomość, że postąpiły nieodpowiednio. Niedojrzałość emocjonalna objawia się wahaniami nastroju, drażliwością, szybkimi wybuchami, bez kontroli i świadomości oraz brakiem odpowiedzialności za swój wpływ na otoczenie. Niedojrzałość emocjonalna często idzie w parze z przemocą słowną czy fizyczną, u których podstaw kryje się brak radzenia sobie z własnymi uczuciami. Jak objawia się niedojrzałość emocjonalna – trudności w budowaniu trwałych relacji Prawda jest taka, że budowanie trwałych, głębokich relacji jest zawsze trudne. Dla osoby niedojrzałej emocjonalnej to jednak jak wejście na Mont Everest. Bardzo trudno jej stworzyć związek oparty na szacunku, zaufaniu, większość relacji kończy się szybko i dramatycznie. Spore problemy sprawia również porozumienie się w rodzinie, czy znalezienie przyjaciół. Niedojrzałość emocjonalna: obwinianie za wszystkie nieszczęścia innych Osoba dojrzała emocjonalna trafnie ocenia rzeczywistość. Ma świadomość, że pewne rzeczy zależą od niej samej, a inne nie do końca. Wie, że nie żyje w próżni i czasami pojawiające się okoliczności utrudniają pewne działania. Osoba niedojrzała emocjonalnie natomiast przecenia wpływ otoczenia na swoje poczucie szczęścia i satysfakcji, a nie docenia własnego udziału w budowaniu szczęśliwego życia. Jak objawia się niedojrzałość emocjonalna – niski poziom empatii Osoba dojrzała emocjonalnie jest świadoma istnienia uczuć u drugiej osoby. Rozumie, że tak jak ona, bliscy przeżywają różne sytuacje i mogą na nie na wiele sposobów reagować. Osoba dojrzała nie ma większego problemu, by wczuć się w drugą osobę, próbując ją rozumieć. Ma wysoko rozwiniętą empatię, stąd łatwiej jej zachować spokój nawet w trudnych sytuacjach. Niedojrzałość emocjonalna charakteryzuje się odmienną postawą – brakiem wrażliwości, poczuciem, że moje racje są zawsze najważniejsze, a moje uczucia są silniejsze niż innych, stąd to je należy zawsze brać pod uwagę, a emocje innych się nie liczą. Niedojrzałość emocjonalna – brak prób samodzielnego poradzenia sobie w sytuacji Osoba niedojrzała emocjonalnie zazwyczaj nawet nie próbuje rozwiązywać problemów lub robi to tak nieudolnie, że szybko porzuca próby. Pozostaje bezczynna, apatyczna, nastawiona na otrzymywanie. Czeka aż trudna sytuacja sama się rozwiąże lub ktoś z zewnątrz jej w tym pomoże. Najczęściej nie próbuje planować życia, nie przygotowuje się do przyszłości, nie jest zaradna, nie umie wyprzedzać ewentualnych trudnych sytuacji i chronić się przed nimi. Dlatego bardzo często znajduje się w tarapatach, a sytuacja bez wyjścia to niemal dla niej codzienność. Osoba niedojrzała emocjonalnie jest jak dziecko, którym trzeba się zaopiekować, bo inaczej nie da sobie sama rady. To wieczny maminsynek czy córeczka mamuni, która mimo 40 na karku, każdą sytuację konsultuje ze swoją rodzicielką i nie potrafi podjąć samodzielnie żadnej decyzji. Jak radzić sobie z niedojrzałością emocjonalną? Wszelkie wyzwania i trudy życiowe pozwalają nam dojrzeć. Niestety nie dla wszystkich są one motywatorem do rozwoju. Zdarza się, że zamiast zachęcać do rozwoju, blokują przed nim. Jak sobie radzić w takiej sytuacji? Niestety nie obędzie się bez wizyty u psychologa, który będzie miał czas, możliwości i odpowiednią wiedzę, by odpowiedzieć na pytanie, jakie są przyczyny niedojrzałości emocjonalnej i jak sobie z nią radzić. Przeczytaj – niedojrzałość emocjonalna to współczesna plaga. Obowiązek alimentacyjny względem dziecka nie ustaje automatycznie z chwilą uzyskania przez dziecko 18 roku życia. Rodzic zobowiązany do płacenia alimentów musi łożyć na dziecko aż do momentu kiedy będzie ono w stanie utrzymać się samodzielnie. Z dzisiejszego wpisu dowiesz się komu należy przekazywać pieniądze od chwili uzyskania pełnoletniości przez dziecko. W ostatnim czasie otrzymałam sporo następujących pytań od Klientów: -"Moja córka w przyszłym tygodniu skończy 18 lat. Do tej pory płaciłem alimenty na rachunek bankowy jej matki. Komu powinienem przelać alimenty w przyszłym miesiącu? -"Mam zasądzone alimenty na rzecz mojego syna. Niedługo skończy on 18 lat (uczy się w technikum). Czy gdy osiągnie on pełnoletność to mój były mąż będzie robił przelewy nadal mi czy bezpośrednio synowi?" W wyroku dotyczącym alimentów najczęściej znajdujemy stwierdzenie, że Sąd „zasądza od pozwanego (rodzica) na rzecz małoletniego (dziecka) kwotę X złotych miesięcznie tytułem alimentów, płatnych do określonego dnia każdego miesiąca do rąk przedstawiciela/ przedstawicielki ustawowej małoletniej wraz z odsetkami ustawowymi na wypadek opóźnienia w razie płatności którejkolwiek z rat”. Zgodnie z takim zapisem, zobowiązany do alimentów rodzic, powinien płacić alimenty do rąk drugiego rodzica (matki bądź ojca). Wynika to z faktu, że drugi rodzic jest przedstawicielem ustawowym małoletniego dziecka, które jest uprawnione do otrzymywania alimentów. Dziecko, które nie ukończyło 18. roku życia pozostaje pod władzą rodzicielską swoich rodziców. Takie dziecko nie może więc samodzielnie pobierać kwot pieniężnych przelewanych przez zobowiązanego rodzica. Sytuacja zmienia się jednak z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletniości. Z dniem ukończenia 18 roku życia ustaje władza rodzicielska nad dzieckiem. Osoba pełnoletnia może sama siebie reprezentować. Pełnoletnie dziecko może samo występować w procesie przeciwko rodzicowi o alimenty, jak również może samodzielnie pobierać kwoty przyznane tytułem alimentów (np. na swój osobisty rachunek bankowy). Rodzic zobowiązany do płacenia alimentów powinien więc stosować się do oświadczenia pełnoletniego dziecka. Może ono zażądać płacenia alimentów albo bezpośrednio do swoich rąk albo w dalszym ciągu do rąk drugiego z rodziców (powinno być tutaj wyraźne upoważnienie dziecka). W mojej opinii, w razie wątpliwości zobowiązany rodzic powinien przekazywać pieniądze bezpośrednio dziecku, ponieważ to ono jest uprawnione do uzyskiwania alimentów. Alimenty są bowiem zasądzane na rzecz dziecka, a nie rodzica. Ani pełnoletnie dziecko ani rodzic zobowiązany do płacenia alimentów na jego rzecz nie muszą występować do sądu o zmianę zapisu sposoby płatności (bezpośrednio do rąk dziecka). Zgodnie z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego nie jest to konieczne. Jeżeli potrzebujesz pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu ze mną. Omówimy Twoją sytuację i wspólnie znajdziemy najlepsze dla Ciebie rozwiązanie prawne. Hej dziewczyny...nie wiem czy ktoś to w ogóle przeczyta, ale musze się komuś wygadać, bo już nie wytrzymam mysląc o tym codziennie... Otóż mam 23 lata, jestem z chłopakiem od 7 lat, od października jesteśmy zaręczeni. Ja jestem jedynaczką, od zawsze mówiłam, że NIE jestem rozpieszczona, ale teraz coraz bardziej zaczynam zauważac, że chyba jednak jestem... Od pewnego czasu nie układa się między mną a moim narzeczonym..nie mieszkamy razem, a mnie męczą już te codzienne spotkania na 3h po jego pracy, bo denerwuje mnie to,że muszę sie pilnować z czasem kiedy on przychodzi i w tym czasie zajmować się nim...wtedy mysle, ze lepiej by bylo zamieszkac razem, byloby nam łatwiej, nie klocilibysmy się az tyle, nie musiałabym się pilnowac tak godzin jak teraz 'bo on przychodzi'...ale tu własnie się pojawia problem.... Jak już wczesniej wspominałam mam 23 lata, został mi 1 rok studiow magisterskich zaocznie, od kwietnia nie pracuję, siedzę w domu, w te wakacje chciałabym zrobic sobie takie 'ostatnie wolne wakacje' od pracy i od jesieni szukac czegos na stale...jednak ciagle mysle sobie, ze tak naprawde dobrze mi jest tak, jak jest , ze nie pracuje i tak by moglo byc caly czas, ciagle czuje sie małą dziewczynką, ze rodzice mi kupią, ze mam swój własny pokoik, ze nie muszę się przejmować czynszami, ze nie muszę pracować!!! z jednej str. dobrze mi z tym, a z drugiej str. mysle sobie, ze jestem jakas nienormalna, bo mam 23 lata a ciagle zachowuję się jak małe dziecko, ktore tak naprawde nie wie czego chce !! i skoro mam narzeczonego to wypadałoby juz chociaz ustalic date slubu, a ja odwlekam to jak najdalej w czasie bo boje sie 'dorosłego' zycia ( czyli praca, sprzatanie, gotowanie, obowiązki sama siebie przerażam jak to piszę, ale tak jest O_o) ! Nawet nigdy nie spalismy ,że jedno u drugiego na noc bo ja nie lubię spać z kimś, generalnie jestem straszna indywidalistką, sama lubię chodzić na zakupy, sama lubię przebywać, sama lubię chodzić na spacery oraz oglądac filmy... Wiem, że bardzo go kocham, na zabój, ale przeraża mnie myśl samodzielnego życia-usamodzielnienia się, ze bede usiała ciagle pracowac, wyprowadzic sie z mojego domu rodzinnego, z mojego kochanego pokoiku, zostawic mojego kochanego psa... bo jest mi dobrze jak jest... Dzieczyny jak mam zmienić swoj tok myslenia?Zmieniany 2 raz(y). Ostatnia zmiana 2014-07-02 23:10 przez paulinkajm. Wśród wielu pytań i próśb o poradę, często przewija się temat dziecka, które nie ma najmniejszego zamiaru opuścić rodzinnego gniazda i założyć własnej rodzinyWspólne mieszkanie zaczyna męczyć rodziców, a niechęć do postawienia kroku w stronę dojrzałości – niepokoić. Poza zwykłym zniecierpliwieniem, pojawiają się myśli o tym, czyja to tak naprawdę wina. Przykład takich wątpliwości możemy znaleźć w liście jednej z Czytelniczek:„Zastanawiam się - czy to jest moja wina? Czy robię coś niewłaściwie? Czy źle wychowałam własne dziecko? Mój dorosły syn Mateusz, o którym można już powiedzieć „podstarzały singiel”, nie chce wyprowadzić się z domu. Nie ma to związku z problemami finansowymi – Mateusz świetnie zarabia, a praca jest jego pasją. Dodatkowo, prowadzi urozmaicone życie i w tym wszystkim ani myśli o odcięciu pępowiny. Chciałabym, żeby pomyślał o założeniu rodziny – niestety spotykam opór, gdyż na delikatne nawet próby rozmowy syn kategorycznie oznajmia, że w ogóle go to nie interesuje.”To klasyczny przykład wątpliwości, z jakimi zmagają się rodzice „dużych dzieci”. Jeśli dodatkowo nasza „pociecha” jest jedynakiem, tym trudnej znosić wspaniałe wiadomości o ślubach dzieci znajomych lub powiększaniu się ich rodzin. Zaczynamy zastanawiać się – co zrobiłam/-łem nie tak? Jak to możliwe, że moje dziecko nie ma naturalnej potrzeby usamodzielnienia się, wyfrunięcia z gniazda i założenia nowego ze swoją drugą połową? W końcu – czy jestem złym rodzicem, który wychował egoistę?MOJA BARDZO WIELKA WINAObwinianie się o takie, a nie inne zachowania swojego dziecka nie mają większego sensu – przecież wpływ na nie ma nie tylko nasze wychowanie, ale też cała masa innych czynników. Ponadto, niechęć do założenia swojej rodziny w oczekiwanym przez otoczenie okresie absolutnie nie świadczy o jakiejkolwiek porażce rodzicielskiej – stanowi jedynie taki, a nie inny wybór dorosłego człowieka. Można jednak zastanowić się, na ile przyczyniamy się do tego, że nasz syn czy córka nie mają zamiaru wyprowadzić się z domu rodzinnego, chociaż ich sytuacja materialna jest bardzo dobra. Z pewnością nie dodajemy skrzydeł do wylotu z domu, jeśli:Od zawsze umacniamy w sobie (i w dziecku) przekonanie, że samo sobie w życiu nie poradzi. Zaczyna się od: „nie męcz się, mamusia zawiąże Ci buciki, bo inaczej zrobisz to źle i się przewrócisz”, a kończy na: „wybierz uczelnię blisko domu, nie poradzisz sobie zupełnie sam w obcym mieście”. W efekcie mamy w domu duże dziecko, które nie ma wiary we własne siły i przyzwyczajone jest do myślenia o sobie w kategoriach kogoś, kto wiecznie potrzebuje „pociechę” do wygodnego życia. Narzekamy na niechęć syna do wyprowadzki, jednocześnie wkładając jego brudne majtki do pralki. Sugerujemy tanie mieszkania w okolicy, podkładając pod nos ciepły obiadek i odnosząc talerz. Prasujemy, sprzątamy i gotujemy dorosłemu facetowi, który… cóż, nie byłby zbyt mądry, gdyby z tego zrezygnował dobrowolnie. Zwłaszcza, jeśli nie musi dokładać się do potrafimy pokazać swojej asertywności lub sprzeciwu na nieprzyjemne dla nas sytuacje. Niby denerwujemy się, kiedy syn przyprowadza znajomych o godzinie 22 (gdy my leżymy już w łóżku), ale jedyne, co robimy, to zamykamy drzwi i staramy się usnąć przy głośnej muzyce i rozmowach. W oczywisty sposób dajemy tym do zrozumienia, że nam to zwyczajnie nie przeszkadza. A skoro nie przeszkadza…NIEOCZYWISTA OCZYWISTOŚĆTo, co jest jasne dla nas, nie musi być takie dla naszego syna czy naszej córki. Być może już od wielu miesięcy oczekujemy na informację o planach przeprowadzkowych, a w tym oczekiwaniu stajemy się rozdrażnieni i coraz bardziej poirytowani. Warto jednak zdać sobie sprawę, że dopóki nie powiemy wprost, co nam nie pasuje, nie możemy oczekiwać żadnych zmian – młody człowiek nie trzyma przecież pod łóżkiem szklanej kuli. Może sądzi, że dla wszystkich jest absurdem wydawanie pieniędzy na wynajem, skoro u rodziców znajduje się całkiem sporo miejsca. Być może też uważa Was za wyjątkowo tolerancyjnych, skoro nigdy nie zwracacie uwagi na późne wizyty gości. Ostatecznie, całkiem możliwe jest, że nie przyjdzie mu do głowy, że sprzątanie po nim to jakikolwiek problem – w końcu mama „i tak to robi”.ROZWIĄZANIE?Jeśli bardzo pragniemy usamodzielnić nasze dziecko, przede wszystkim zredukujmy mu komfort mieszkania z nami i zadbajmy o swoje potrzeby. W praktyce odbywamy rozmowę z synem lub córką, w trakcie której wykładamy na stół nowe zasady – wszyscy płacimy za mieszkanie i rachunki (w tym także te za wyżywienie!), po 22 nie ma już miejsca dla znajomych, a prasowanie, pranie i sprzątanie po sobie leży w gestii zainteresowanego. Oczywiście, nie chodzi tutaj tylko o to, by zrobić „na złość” swojemu dziecku, ale nauczyć je wykonywania podstawowych obowiązków oraz zawsze warto porozmawiać szczerze. Jeśli czujemy, że „dusi nas” mieszkanie z synem lub córką, którzy mają zupełnie inne potrzeby i tempo życia, powiedzmy o tym wprost – przecież fakt, że mamy inne style życia nie świadczy o braku miłości. Poza tym, z pewnością takie rozwiązanie jest słuszniejsze, niż udawanie, że wszystko jest w Wojtaś

jak się usamodzielnić w wieku 18 lat